Valsspelers en spelbrekers

Het leuke van ons mannen is dat we onder de juiste omstandigheden onszelf en elkaar nogal serieus nemen. De racefiets is zo’n omstandigheid.

Voor het ongetrainde oog lijkt het misschien een zooitje ongeregeld, die gekromde veertigers op dunne bandjes maar niets is minder waar. Wielrennen is een ingewikkeld spel met keiharde regels en weinig subtiele uitsluitingsmechanismen. Klik eens hier om te zien hoe je fietsers kunt onderscheiden van mannen op fietsen. Om een ideetje te geven, artikel 3, lid 18 uit de wielercode “De pootjes van een bril worden altijd over de helmbandjes gedragen”.

Als u denkt dat in de praktijk de soep niet zo heet wordt gegeten, begin dan weer even bovenaan met deze column. Zo meldde in moment van onachtzaamheid een collega van ons – geen langzame jongen maar wel een boerenzoon uit Putten – zich ooit met ongeschoren benen bij de kopman. Weggekeken. Terecht natuurlijk, vond ook de schuldbewuste overtreder van artikel 4, lid 4.

Er zijn ook fietsers die graag willen meespelen maar de regels willens en wetens overtreden. Valschse spelers, noemt Johan Huizinga dit slag. Gewone spelers doen er niet ingewikkeld over om deze valsspelers hun zonden te vergeven, schrijft de historicus in zijn prachtige Homo Ludens. Immers, de valsspeler erkent “de tooverkring van het spel in schijn”. Dat wil zeggen, juist in de bewuste overtreding van de regels betuigt de valsspeler zijn respect aan de code. Nog anders gezegd, de valsspeler speelt het spel in ieder geval nog mee.

Maar de wielersport kent ook spelbrekers. En die vinden we een stuk minder leuk. Partners en kinderen – dochters in het bijzonder – zijn notoire spelbrekers. Ze bekijken het spel van een afstandje en vragen zich hardop af of een investering in een setje wielen van 2.248 euro wel gaat renderen in die paar tochtjes per jaar. Ze schatten in dat gewichtsbesparing van een zonnebril zonder montuur zeer relatief is als je het totaalgewicht in ogenschouw neemt. Of merken droogjes op dat je in het peloton weliswaar als perfect gesoigneerd te boek staat, maar dat je buiten de tooverkring, zeg maar in de gewone wereld, een kantoorklerk bent die z’n benen scheert.

De spelbreker, dat is de hel. Volgens Huizinga onthult de spelbreker “de betrekkelijkheid en de broosheid” van de spelwereld, en moet hij (maar vaker dus een zij) wegens deze bedreiging van het bestaan van het spelgemeenschap “worden vernietigd”. Een radicaal maar gerechtvaardigd advies.

Tenzij ze het beste met ons voor hebben natuurlijk, en we tegen onszelf in bescherming moeten worden genomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s