Wielrenners, de nieuwe Marokkanen

Wielrenners fietsen hard. Duh. Een goede fiets alleen al levert je gratis tien kilometer per uur op. Doe je niks aan. Komt bij dat meeste wielrenners mannen zijn. Zet mannen in een groepje en ze gaan zich uitsloven. Kunnen we niks aan doen. Ten slotte maken racefietsers vaart omdat ze uiterlijk (!) om 12.30 uur thuis moeten zijn. Ikea, schoonouders, judotoernooien. Ook al niks aan te doen.

En ja, wielrenners willen wel eens schreeuwen. Uit zorgzaamheid. Kreten als ‘PAALTJE!’ of ‘TEGEN!’ voorkomen dat obstakels en tegenliggers een voortijdig einde maken aan de zondagochtendpret. Met snelheid en luide, effectieve communicatie maak je geen vrienden. Bejaarde op e-bike ongelukkig ten val? Racefiets in straal van vijf kilometer? Helder verhaal: arm mensje, opgejaagd door meute asociale k*twielrenners.

Als hoogopgeleide blanke man lees ik wel eens wat over vooroordelen en discriminatie. Reuze interessante concepten die ik van een afstandje mag bestuderen. Wie zou mij ooit wat kunnen maken?

Twee weken geleden maakte ik een klapper met de fiets. De racefiets. Scholier moet uitwijken, komt op mijn weghelft, remmen kansloos, m’n eerste face plant. Na paar dagen zelf maar eens gebeld met de vader van het ongedeerde meisje-dader. Een bos bloemen was misschien wat veel gevraagd, maar iets van een teken van interesse? Niks hoor. Sterker: dat ik op een racefiets had gezeten maakte mij ten minste medeschuldig, zo werd mij duidelijk. Wielrenners minderen namelijk geen vaart. Dus.

Mijn pijnlijke ontmoeting met het asfalt is teruggebracht tot een verzekeringskwestie waarvan ik de uitkomst maar moet afwachten. De koele, gereserveerde communicatie van het eerste telefoontje zet zich door in e-mails die niet of kortaf worden beantwoord. Zie ik spoken, of maakt het label ‘racefietser’ je onherstelbaar verdacht? Is dit hoe het voelt om een sollicitatiebrief te ondertekenen met de vriendelijke groeten van Khalid El Hamdaoui?

Zelfs mijn vriendin moest, terwijl ze de met mijn bloed doordrenkte handdoeken uitwrong, bekennen dat ze ‘begrip kan opbrengen’ voor de zure publieke opinie over wielrenners. Ikzelf mag dan geen kwaaie zijn, maar in het algemeen…

Is dit hoe het begint? En waar eindigt het? Wordt ons straks koffie met gebak geweigerd in die geinige lunchroom op de fietsroute, omdat onze wieleroutfit de uitbater niet aanstaat? Een politiek leider die een verrukte menigte belooft ‘minder wielrenners’ te zullen gaan ‘regelen’?

Natuurlijk zie ik spoken. Wie zou mij ooit wat kunnen maken?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s