Wees toch lief voor je manager

Een opstootje tussen de Stichting Alpe d’Huzes en KWF Kankerbestrijding. De eerste haalt schunnig veel geld op bij veertigers op fietsen in de verwachting dat de tweede er belangrijke dingen mee doet. De NOS bericht erover: “uit het onderzoek van Nieuwsuur bleek afgelopen augustus al dat pas 200.000 euro van het geld aan wetenschappelijk onderzoek is besteed. Wel is er minstens 686.000 euro uitgegeven aan managementfees, reis- en verblijfskosten. Dat geld is gedeclareerd door drie niet-wetenschappers.”

De NOS weet dat het kwestie niet zwaarder hoeft aan te zetten. De koele formulering mist haar effect niet. De niet-wetenschappers, dat zijn de managers, dat is het Kwaad. Managementfees? Een laf eufemisme voor wat de gekrijtstreepte geldwolven zich toe-eigenen, liefst ten koste van minderjarige kankerpatiëntjes. Ik neem niet eens meer de moeite om de lezersreacties te bekijken bij dit soort berichten. Noord-Koreaanse showprocessen zijn het. De schuldige manager is een pleonasme.

De managers zelf kiezen ondertussen eieren voor hun geld. Introduceren zichzelf als practice leaders, doen iets in marketing of werken gewoon bij de bank. Alles om dat ene woord maar te vermijden.
Ik zeg: manager, herpak jezelf en word weer trots op je vak.

Over management wordt vaak gezegd dat het geen rocket science is. Terecht natuurlijk, want managen is een stuk lastiger dan een raket in elkaar sleutelen.

Ten eerste. Ik ken meer goede raketwetenschappers dan goede managers. En dat terwijl ik nauwelijks raketwetenschappers ken, en veel managers. Dat moet wel iets over de zwaarte van het managementvak zeggen.

Ten tweede. De beelden van een goed functionerende raket zijn scherp en breed gedeeld. Managers kunnen het nooit goed doen. Heb je de boel lekker op de rails staan, dan vinden ze je wel erg blauw in je aanpak. Denk je je medewerkers fijn in hun eigen kracht te hebben gezet, dan missen ze toch dat stukje richting en kaders.

Ten derde. Raketwetenschappers werken met heerlijk willoze materie. Managers moeten het stellen met (zelfverklaarde) professionals die zich hebben laten aanpraten dat zij, en niemand anders, het primaire proces zijn. De handen aan het bed, het blauw op straat, de inspirators voor de klas – hoe goed ook de relatie, als het erop aankomt zullen ze niet nalaten de ophefbaarheid van je managementfunctie te benadrukken. Da’s niet lekker naar je werk fietsen ’s ochtends.

Toegegeven, het was best leuk, dat management bashing van de afgelopen jaren. Maar nu is het klaar. We gaan we aan het werk. Onder leiding van onze managers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s